Μια ρετρό εικόνα με σαφείς μεσογειακές και κινηματογραφικές αναφορές επέλεξε ο Willem Dafoe στο Χόλιγουντ: πράσινο σακάκι, μαύρο πόλο και έναν εντυπωσιακά μεγάλο γιακά απλωμένο πάνω στα πέτα. Ο 71χρονος ηθοποιός εμφανίστηκε έτσι στην τελετή για την Ανζελίκ Κιντζό, την τραγουδοποιό από το Μπενίν που έγινε η πρώτη μουσικός από την Αφρική με αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας. Ο Dafoe μίλησε στην εκδήλωση και βρέθηκε δίπλα στην Κιντζό και στον διευθύνοντα σύμβουλο της Recording Academy, Χάρβεϊ Μέισον Τζούνιορ.
- Ο Willem Dafoe φόρεσε πράσινο σακάκι, μαύρο πόλο και γυαλιά Celine.
- Ο μεγάλος γιακάς του πόλο κάλυπτε μέρος από τα πέτα του σακακιού.
- Η Ανζελίκ Κιντζό έγινε η πρώτη μουσικός από την Αφρική με αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας.
Ο γιακάς έγινε το κεντρικό στοιχείο της εμφάνισης
Το σύνολο θα μπορούσε να είναι μια σχετικά ασφαλής επιλογή για δημόσια εμφάνιση, αν το πόλο δεν είχε μείνει ανοιχτό στο επάνω μέρος. Οι δύο μεγάλες άκρες του γιακά δεν περιορίστηκαν κάτω από το σακάκι, αλλά άνοιξαν πάνω στα πέτα του, αλλάζοντας πλήρως τις αναλογίες.
Αντί για ένα ακόμη συμβατικό σύνολο με σακάκι, ο Dafoe έκανε τον γιακά πρωταγωνιστή χωρίς να προσθέσει κάποιο περίπλοκο ένδυμα.
Η εικόνα παραπέμπει στα κοστούμια της ιταλοαμερικανικής κινηματογραφικής μαφίας, όπως εκείνα που συνδέθηκαν με ταινίες όπως τα Goodfellas και Casino. Οι γιακάδες που περνούσαν πάνω από τα πέτα ήταν συνηθισμένη στιλιστική επιλογή στη δεκαετία του 1970, κάτι που αποτυπώνεται και σε φωτογραφίες του Αλ Πατσίνο από την περίοδο του Serpico.
Για έναν Έλληνα αναγνώστη, ο συνδυασμός σακακιού και ανοιχτού πόλο είναι εύκολα αναγνωρίσιμος ως μεσογειακή εκδοχή της κομψότητας. Η επιλογή του Dafoe δείχνει, σε επίπεδο στιλιστικής ανάλυσης, ότι μια αλλαγή στις αναλογίες μπορεί να ανανεώσει ακόμη και γνώριμα κομμάτια. Αυτό δεν σημαίνει από μόνο του ότι ο υπερμεγέθης γιακάς επιστρέφει ως γενικευμένη τάση· δείχνει όμως πώς μπορεί να λειτουργήσει ως έντονη προσωπική δήλωση.
Οι κινηματογραφικοί ρόλοι ενισχύουν τη ρετρό αναφορά
Η εμφάνιση αποκτά πρόσθετο ενδιαφέρον λόγω της φιλμογραφίας του Dafoe. Στο Once Upon a Time in Mexico του 2003 υποδύθηκε τον βαρόνο ναρκωτικών Αρμάντο Μπαρίγιο, ενώ στο The Grand Budapest Hotel εμφανίστηκε ως ο εκτελεστής J.G. Jopling. Στο The Boondock Saints δεν έπαιζε μαφιόζο, αλλά τον πράκτορα του FBI Πολ Σμέκερ, ο οποίος ερευνούσε υποθέσεις συνδεδεμένες με τη μαφία.
Στη μόδα των ηθοποιών, ο όρος «method dressing» περιγράφει εμφανίσεις που αντλούν στοιχεία από έναν ρόλο ή από το οπτικό σύμπαν μιας ταινίας. Δεν είναι απαραίτητα κυριολεκτική μεταμφίεση και, στην περίπτωση του Dafoe, δεν έχει δηλωθεί ότι ο γιακάς επιλέχθηκε ως αναφορά σε συγκεκριμένο χαρακτήρα. Η κινηματογραφική σύνδεση προκύπτει κυρίως από τον τρόπο με τον οποίο διαβάζεται αισθητικά το σύνολο.
Ο Dafoe έχει δείξει ότι προτιμά να πειραματίζεται με τις αναλογίες: σε παλαιότερη εμφάνισή του για το Beetlejuice Beetlejuice είχε επιλέξει μια ολόμαυρη εμφάνιση με εξαιρετικά κοντή ζακέτα.
Ο τεράστιος γιακάς και η μικροσκοπική ζακέτα βρίσκονται στα αντίθετα άκρα, αλλά υπηρετούν την ίδια ιδέα: τα βασικά ανδρικά ρούχα μπορούν να αποκτήσουν διαφορετικό χαρακτήρα όταν αλλάζει η κλίμακά τους.
Θα φορούσατε ένα πόλο με τόσο μεγάλο γιακά πάνω από τα πέτα του σακακιού ή προτιμάτε την πιο διακριτική εκδοχή;
