Το Switched on Pop περνά στην οθόνη του Netflix

Για το ελληνόφωνο κοινό που παρακολουθεί τη διεθνή ποπ κουλτούρα μέσω υπηρεσιών streaming, το Switched on Pop αποκτά πλέον μια διαφορετική μορφή: το podcast των Nate Sloan και Charlie Harding πέρασε πρόσφατα στο βίντεο μέσω του Netflix. Ύστερα από 12 χρόνια και σχεδόν 500 επεισόδια, οι δύο παρουσιαστές μεταφέρουν στην οθόνη τις αναλύσεις τους για τη σύνθεση και την παραγωγή δημοφιλών τραγουδιών, έχοντας καλεσμένους όπως οι Aaron Dessner, Trevor Horn και Cypress Hill. Η νέα μορφή δεν αλλάζει τον βασικό πυρήνα της εκπομπής, αλλά τον παρουσιάζει με περισσότερα οπτικά μέσα.

Η θεωρία πίσω από τα φαινομενικά απλά ποπ τραγούδια

Το Switched on Pop εξετάζει τη δημοφιλή μουσική πέρα από το επίπεδο της ακρόασης. Οι παρουσιαστές αναλύουν μελωδίες, αρμονίες, ρυθμούς, στίχους και τεχνικές παραγωγής, επιχειρώντας να εξηγήσουν γιατί ένα τραγούδι λειτουργεί με τον τρόπο που λειτουργεί.

Σύμφωνα με την ιστορία που συνοδεύει τη δημιουργία της εκπομπής, αφετηρία της υπήρξε το «Call Me Maybe» της Carly Rae Jepsen. Στα επεισόδιά τους, οι Sloan και Harding έχουν ασχοληθεί από τη μουσική σχέση στίχων και ήχου στο «Can’t Stop the Feeling!» του Justin Timberlake έως τα πειράματα της Taryn Southern με την τεχνητή νοημοσύνη.

Ο Sloan είναι συνθέτης και καθηγητής μουσικολογίας στο USC Thornton School of Music, όπου μελετά την ποπ, την τζαζ και το Tin Pan Alley. Ο Harding συνδυάζει τη σύνθεση τραγουδιών με τη μουσική δημοσιογραφία και τη διδασκαλία.

Η μετάβαση στο βίντεο σημαίνει ότι έννοιες οι οποίες εξηγούνται ακουστικά σε ένα podcast μπορούν πλέον να συνοδεύονται από οπτικές παρουσιάσεις, χωρίς αυτό να εγγυάται από μόνο του διαφορετικό περιεχόμενο.

Παρτιτούρες, κιθάρες και 92 ανοιχτές καρτέλες

Οι επιλογές των δύο δημιουργών αποκαλύπτουν διαφορετικές προσεγγίσεις στη δουλειά. Για τον Harding, απαραίτητο εργαλείο είναι μια κιθάρα Martin D-28 του 1970, την οποία βρήκε σε παλαιοπωλείο στο Μέιν. Ο Sloan επέλεξε το λογισμικό μουσικής σημειογραφίας Sibelius, καθώς θεωρεί ότι κατανοεί πραγματικά ένα τραγούδι όταν καταγράψει τη μελωδία, την αρμονία και τον ρυθμό του.

Ο Harding χρησιμοποιεί συντομεύσεις πληκτρολογίου και την εφαρμογή Rectangle για τη διαχείριση παραθύρων στον υπολογιστή του. Ο Sloan ανέδειξε ως υποτιμημένο εργαλείο τον μετρονόμο, ενώ σε μια νέα συσκευή εγκαθιστά πρώτα το AudioHijack για τη λήψη ήχου.

Η αντίθεση συνεχίζεται και στις καθημερινές ψηφιακές συνήθειες: ο Harding είχε 92 καρτέλες ανοικτές, οργανωμένες σε δικές του ομάδες, ενώ ο Sloan είχε μόλις δύο. Ο δεύτερος εξήγησε ότι παλαιότερα κρατούσε εκατοντάδες, αλλά πλέον τις κλείνει συστηματικά για να προστατεύει την προσοχή του.

Για έναν ακροατή ή σπουδαστή μουσικής, αυτή η έμφαση στη μεταγραφή και στη συγκεντρωμένη ακρόαση δείχνει ότι η ανάλυση της ποπ βασίζεται τόσο σε ψηφιακά εργαλεία όσο και σε παραδοσιακές μουσικές δεξιότητες.

Επιφυλάξεις για την AI μουσική και αδυναμία στα πετάλια

Στις τεχνολογικές τάσεις που θα ήθελαν να εξαφανιστούν, ο Harding επέλεξε την πρόχειρη μουσική που παράγεται με τεχνητή νοημοσύνη, ενώ ο Sloan ανέφερε τις φορετές υπολογιστικές συσκευές. Παράλληλα, ο Harding παραδέχθηκε ότι περνά χρόνο αναζητώντας παραλλαγές πεταλιών κιθάρας που ήδη διαθέτει και θεωρεί ότι αξίζει να ξοδεύει χρήματα γι’ αυτά. Ο Sloan επέλεξε, πιο πρακτικά, τα φρέσκα λαχανικά.

Ανάμεσα στις αγαπημένες τους συσκευές, ο Harding ξεχώρισε τα Dato DUO και Dato DRUM, με τα οποία παίζουν και τα παιδιά του, ενώ ο Sloan θυμήθηκε το iPod που είχε μαζί του σε ταξίδι ανά τον κόσμο το 2006. Ως πιο απογοητευτική συσκευή ανέφερε το MiniDisc player.

Πιστεύετε ότι η μουσική ανάλυση κερδίζει από τη μορφή βίντεο ή λειτουργεί καλύτερα ως καθαρά ακουστικό podcast;